KumiteSemi-vrij en vrij sparring in karate heet ‘kumite’. Letterlijk betekent dit begrip: het ontmoeten van de handen. Kumite wordt gebruikt als een manier van sportbeoefening, alsmede een manier van zelfverdedigingstraining.

De mate van fysiek contact varieert enorm van school tot school, van stijl tot stijl en van federatie tot federatie. Zelfs binnen het ‘full-contact’ karate zijn er al verschillende varianten. Kyokushin karate legt de nadruk op krachtige technieken om een tegenstander te vloeren zonder bescherming. Handtechnieken naar het hoofd zijn echter niet toegestaan. In kickboks-achtige varianten van karate zoals K-1 bijvoorbeeld ligt de nadruk op het winnen d.m.v. knock-out. Andere varianten zijn het Koshiki karate waarbij men bijna volledig beschermd is, maar vol contact wel is toegestaan.

Sport kumite legt de nadruk op strakheid, controle en snelheid van de gebruikte technieken. Er worden punten toegekend op basis van licht of geen contact.

Een andere variant van kumite is het ‘yakusoku’, ofwel gestructureerd sparring. Twee karateka’s voeren een gechoreografeerde serie van technieken uit, waarbij er een rol voor aanvaller en verdediger is.

Omdat er veel varianten van kumite zijn, zijn er dus ook veel verschillende reglementen. Deze verschillen op de toegestane technieken, lengte van de wedstrijden, mate van contact, beoordeling van punten en gebruikte bescherming.