TrainingMen kan karate beoefening beschouwen als budo, als een sport, als een gevechtssport of als zelfverdedigingskunst. Traditioneel karate legt de nadruk op zelfontwikkeling (bu-do). Moderne Japanse training legt nadruk op de psychologische elementen en een juiste houding (kokoro). Sport karate legt de nadruk op competitie en fysieke training. In enkele stijlen wordt er ook met wapens getraind (kobudo). Over het algemeen bestaat karate training uit basisoefeningen (kihon), vormen (kata), sparringsvormen (kumite) en breektechnieken (tameshiwara).

KIHON
De nadruk op dit onderdeel van karate verschilt enorm van stijl tot stijl. Dit onderdeel bestaat veelal uit het herhaaldelijk uitvoeren van enkele karate technieken individueel of in groepsverband.

Kihon betekent letterlijk ‘basis’ of ‘fundamenten’ in het Japans. Men gebruikt de term om te refereren aan de basistechnieken die het karate – of de andere Japanse martial arts – vormen. De filosofie achter kihon is dat men deze haast eindeloos moet trainen om steeds verder te komen op het gebied van technische verfijning. Bij basistechnieken in karate moet men vooral denken aan de uitvoering van standen, stoottechnieken, slagen ,trappen en blokkeringen.

Op traditioneel ingestelde scholen wordt kihon bijna elke les gedaan. Zoals men bij elke voetbaltraining dribbelen en inwerpen gooit. Het is de basis van het grotere geheel.

KATA
Kata betekent letterlijk ‘vorm’ of ‘patroon’. Karate is een gestructuurde volgorde van een aantal beweging die aanvallend of verdedigende technieken weerspiegelen. De houdingen zijn gebaseerd op geïdealiseerde gevechtsapplicaties.

Enkele kata maken gebruik van zeer lage of wijde standen. Dit is bedoeld om kracht in de beenspieren te oefenen, het oefenen van correcte houding, maar ook schoonheid van de oefeningen te tonen. Krachtige bewegingen met de armen versterken de fitheid van het lichaam en de kracht van het bovenlichaam. Katas verschillen van kata tot kata in het aantal bewegingen en de moeilijkheidsgraad van deze bewegingen. Enkele zeer uitgebreide kata zijn er voor de vergevorderde karateka.

Kata werden ontwikkeld in Okinawa en China voordat men kon schrijven. Fysieke routines waren een manier om de individuele technieken over te dragen aan de leerlingen. De verschillende bewegingen in de kata hebben meerdere interpretaties en applicaties. Omdat er geen eenduidigheid is in uitleg van de toepassing bij echte zelfverdediging is het onmogelijk om alle kata te interpreteren. Daarom is het alleen aan hoog gekwalificeerde karateka’s om juiste uitvoering van de kata van hun eigen specifieke stijl te beoordelen. Enkele criteria voor het beoordelen van kata zijn: correcte snelheid en kracht, vloeiende overgang van technieken, uitstraling van de karateka en kennis van de toepassing. Katas met dezelfde naam worden anders uitgevoerd van stijl tot stijl. Zelfs tussen scholen binnen dezelfde stijl bestaan vaak kleine, subtiele verschillen.

Kata wordt – als de traditionele manier wordt gevolgd – onderwezen in delen. Het is de bedoeling dat men de eerder geleerde kata blijft herhalen en deze steeds verder verfijnd. De gedachte is dat er nooit perfectie zal zijn. “Perfectie is iets wat altijd gezocht moet worden, maar nooit zal worden behaald.”

Bij het doen van een examen voor een hogere band (kyu-graad) is het gebruikelijk om eerder geleerde kata, alsmede nieuwere te demonstreren. Uiteraard moet de uitvoering van de eerder geleerde kata duidelijk beter zijn dan bij een eerder behaalde graad.

Er zijn behoorlijk veel kata in de diverse karate stijlen. Sommige stijlen oefenen dezelfde kata en sommige hebben kata die uniek zijn voor de eigen stijl. Er zijn enkele kata die bekend zijn met twee namen: één is de traditionele naam op Okinawa, de ander is de Japanse naam. Dit is vooral gekomen doordat Funakoshi veel van de kata een Japanse naam gaf om het karate sneller te verspreiden in Japan.