Geschiedenis van Karate in JapanGeschiedenis van Karate in Japan – Gichin Funakoshi, grondlegger van het Shotokan karate, wordt alom beschouwd als pionier van karate in Japan. Eigenlijk waren er al meerdere meesters uit Okinawa actief in Japan en zijn die net als Funakoshi verantwoordelijk voor de ontwikkeling en verspreiding van karate in Japan. Funakoshi was een leerling van zowel Asato Anko als Itosu Anko.

Tijdens de ontwikkeling van karate en Japan was het een bijzonder turbulente periode. Het keizerrijk Japan voerde vele oorlogen en bezette Okinawa, China en Korea. Funakoshi wist dat de huidige kunst ‘tang’ (letterlijk: Chinese hand) niet geaccepteerd zou worden door de Japanners. Daarom introduceerde hij de term: weg van de lege hand (karate-do). Het woord ‘do’ staat voor een belangrijk begrip in vele martial arts. Het betekent dat de beoefende kunst meer is dan slechts een aantal technieken. Het houdt in dat de beoefende kunst draait om een weg naar zelf-kennis, niet slechts het zich bekwamen in de technieken. ‘Jutsu’ betekent het beoefenen van iets, ‘do’ is een groter begrip. In de twintigste eeuw veranderden veel gevechtskunsten van -jutsu naar -do.

Funakoshi veranderde veel van de namen van de kata en de naam van de martial art zelf om, zoals eerder gezegd, karate geaccepteerd te krijgen in Japan en met name bij de Japanse Budo Organisatie (Dai Nippon Butoku Kai). Funakoshi gaf Japanse namen aan de kata, voornamelijk om politiek redenen, en veranderde feitelijk weinig aan de inhoud van de technieken. Funakoshi had zich echter wel bekwaamd in twee van de populairste karate stromingen van Okinawa: Shorin-ryu en Shorei-ryu. In Japan liet hij zijn stijl beïnvloeden door kendo, waarvan hij vooral de concepten afstand en timing in zijn karate introduceerde.

Funakoshi refereerde aan zijn stijl altijd als simpelweg karate, maar in 1936 liet hij een dojo bouwen in Tokyo genaamd Shotokan. Aan zijn stijl wordt tegenwoordig dan ook gerefereerd als Shotokan karate.

De modernisering en systematisering van karate in Japan bracht ook de introductie van het witte uniform met zich mee: de karate-gi. Het systeem van rang en gekleurde banden werd net als de witte uniforms overgenomen van de grondlegger van judo: Jigoro Kano.

Tijdens het Tokyo Sport Festival in 1922 aanschouwde Hironori Ohtsuka het karate van Funakoshi. Hij was zo onder de indruk van het karate van Funakoshi dat hij besloot om Funakoshi dikwijls te bezoeken. Funakoshi was op zijn beurt erg gecharmeerd van het enthousiasme van Ohtsuka dat hij besloot hem zijn karate te leren.

In 1929 (Ohtsuka was inmiddels assistent instructeur in Funakoshi’s dojo), was Ohtsuka geregisteerd als lid van de Japan Martial Arts Federation. Het karate afkomstig uit Okinawa bestond uitsluitend uit het oefenen van kata. Ohtsuka vond dat het karate wat miste met betrekking tot de inhoud van het ware budo en het realisme van de technieken uit de kata. Ohtsuka bekwaamde zich in andere gevechtskunsten zoals judo, kendo enaikido. Hij mixte de praktische en bruikbare elementen van het karate uit Okinawa met de Japanse martial arts technieken. Dit leidde tot het ontstaan van ‘kumite’, het vrije sparring in karate. Ohtsuka vond dat er een bestaansrecht was voor deze meer dynamische beoefening van het karate en besloot zijn leermeester Funakoshi te verlaten om zich te richten op de ontwikkeling van zijn eigen stijl: wado-ryu karate.

Isshin-ryu is een vorm van karate uit Okinawa welke werd ontwikkeld door Shimabuku Tatsuo, een leerling van Motobu Choki. Isshin-ryue karate is grotendeels een mix van Shorin-ryu karate, Goju-ryu karate en Kobudo. De stijl is niet erg populair in Okinawa, maar werd via de mariniers wel verspreid naar de Verenigde Staten en later naar andere landen.

Kyokushin, één van de jongste karatestijlen, werd ontwikkeld in 1964 door Matsutatsu Oyama. Matsutatsu was eigenlijk Koreaans van nationaliteit en zijn geboortenaam was Choi Yeong Eui. Het kyokushin karate benadrukte de mate van contact, fysieke kracht en praktische toepassing van karate technieken. Omdat de nadruk in kyokushin lag bij het vol-krachtig sparring wordt er vaak aan gerefereerd als ‘full-contact karate’.